Bajka z Rosji

Śniegowa panna

W małej wiosce na skraju wielkiego lasu mieszkała starsza para chłopów. Byli mili i pracowici, ale nie mieli dzieci i czuli się samotni, zwłaszcza zimą. Pewnego zimowego wieczoru, gdy śnieg delikatnie padał, starszy mężczyzna powiedział do żony: „Chodźmy na dwór ulepimy sobie dziecko ze śniegu, skoro los nie dał nam żadnego w życiu.” Żona uśmiechnęła się i zgodziła – wydawało się to kaprysem, a zarazem słodkim pomysłem.

Owinęli się ciepło i wyszli na podwórko, gdzie dzieci bawiły się w zaspach śniegu. Stary mężczyzna i kobieta z miłością formowali ze śniegu małą dziewczynkę. Ulepili okrągłą główkę, malutki nos, uśmiechnięte usta i oczy z jasnego, niebieskiego lodu. Stara kobieta zarzuciła na jej ramiona chustkę. Kiedy skończyli, stary mężczyzna cofnął się i podziwiał ich dzieło: „Co za piękna śniegowa dziewczynka!” Nagle, w srebrnym blasku księżyca, zdarzyło się coś niezwykłego. Policzki śnieżnej dziewczynki zaczerwieniły się na różowo, jej pomalowane oczy się otworzyły, i ożyła! Skinęła głową do staruszka i staruszki mówiąc z ciepłym uśmiechem: „Dobry wieczór”.

Para była zdumiona, ale jednocześnie przeszczęśliwa. Nazwali dziewczynkę Sniegurolką (Śnieżynką). Od tego dnia Sniegurolka stała się dla nich jak córka. Miała różowe policzki, bladą cerę i długi warkocz koloru lnu. Tylko jej oczy zdradzały coś nieziemskiego – były czyste i lodowato niebieskie. Była słodka, posłuszna i bystra. Przez resztę zimy bawiła się wesoło i wykonywała domowe obowiązki, a dom wypełnił się śmiechem po raz pierwszy od lat.

Gdy nadeszła wiosna, Śnieżynka zaczęła robić się cicha i zadumana. Gdy słońce wznosiło się wyżej każdego dnia, dziewczyna ze śniegu wydawała się słabnąć, jakby ciepło ją przytłaczało. Starsza kobieta zauważyła, że Śnieżynka rzadko wychodzi na dwór w południe, wolała cień. Kiedy śnieg stopniał, a pojawiły się zielone pąki, wyglądała na smutną. „Co się dzieje, kochanie?” zapytał starszy mężczyzna. „Jesteś chora?” „Nie, batjuszka (Tato),” powiedziała cicho, „po prostu czuję się… inaczej.” Prawda była taka, że Snieżynka odczuwała ból, kiedy ptaki śpiewały o wiośnie, a dzieci zapraszały ją do zabawy na słonecznej polanie.

Pewnego maja dziewczyny ze wsi przyszły po Snieguroczkę: zamierzały iść do lasu zbierać kwiaty i rozniecić ognisko na Noc Kupały. Snieguroczka była przestraszona. Czuła coś złowrogiego w rosnącym upale. Ale nie chcąc zawieść przyjaciółek, poszła z nimi. Dziewczyny tańczyły i śpiewały wokół ogniska. Śmiały się i skakały przez płomienie, jedna po drugiej. Snieguroczka zostawała z tyłu, wpatrzona w palący się ogień. „Chodź, Snieguroczko, twoja kolej!” zawołała jej najlepsza przyjaciółka Masha.

Drżąc, Śnieżynka podeszła do ogniska. Zebrała w sobie odwagę i skoczyła. W tym samym momencie chmury się rozstąpiły, a promień zachodzącego słońca padł prosto na ogień. Otoczona tym ciepłym blaskiem, Sneguroczka nagle poczuła, że się topi. W pół-skoku jęknęła i rozpłynęła się w delikatną mgiełkę. Pozostała tylko mała kałuża tam, gdzie wylądowała, i smuga białej pary unosząca się ku niebu. Dziewczyny pisnęły ze wstrząsu. Próbowały zebrać wodę w chusteczki, ale ona szybko wsiąkła w ziemię.

Zrozpaczeni, mieszkańcy wioski uświadomili sobie, że Śnieżynka była magiczną istotą zimy, nieprzeznaczoną do przetrwania upałów lata. Wrócili, by powiedzieć o tym staremu małżeństwu. Staruszek i staruszka płakali gorzko, ale zrozumieli – ich ukochana córka była darem zimy, który musiał powrócić tam, skąd przyszedł. Byli wdzięczni za radość, którą wnosiła, nawet jeśli tylko przez chwilę.

Tego wieczoru, gdy słońce zachodziło, ciekawa mgła wpełzła z lasu na podwórko pary. W mgle myśleli, że słyszą słodki głos Śnieżynki: „Dziękuję, kochana Mamo i Tato…” i zobaczyli słabą postać machającą, zanim zniknęła w zmierzchu. Uspokoilli się, wierząc, że jej duch wrócił do krainy lodu.

Do dziś starsi mówią, że w ciche zimowe noce można zobaczyć uśmiechniętą dziewczynkę bawiącą się w śniegu w pobliżu wioski, a każdej wiosny żegna się w postaci małej białej chmurki niesionej na wietrze. Śnieżna Dziewczynka żyje w sercach wszystkich, którzy pamiętają, że nawet najzimniejszy śnieg może skrywać ciepło i miłość.

"The Snow Maiden" from https://www.russianfolktales.com/en/tales/snow-maiden

#bajka#rosja#śnieg#panna#